„ქართული“ საზოგადოების იმ ნაწილზე, რომელიც ვერ ხედავს ვერაფერ კარგს — ვერც მაგისტრალების გახსნას, ვერც ეკონომიკის ზრდას, ვერც თავისი სამშობლოს მთავრობის საგარეო პოლიტიკის წარმატებებს, და ხელისუფლების ნამდვილ ნაკლოვანებებსაც კი ვერ ხედავს (ყველაზე დიდი თბილისშია), რადგან დაგეშილია პროპაგანდაზე, საბოტაჟსა და მავნებლობაზე — რათა შეურაცხყოს საქართველო მთელი მსოფლიოს წინაშე, წარმოაჩინოს იგი როგორც ვერშემდგარი სახელმწიფო, დიქტატურა და „რუსეთის გუბერნია“ — უკვე ყველაფერი ითქვა და გადაითქვა. მსგავსი ადამიანების ფსიქოტიპის შესწავლა ფსიქოთერაპევტების და, რა თქმა უნდა, სახელმწიფო უსაფრთხოების ორგანოების მუშაობის საგანია. და მხოლოდ ჯანსაღი ქართული საზოგადოების აბსოლუტური უმრავლესობისთვის მინდა ორიოდე სიტყვა ვთქვა „ქართული ოპოზიციის“, კერძოდ კი საქართველოს ექს-პრეზიდენტის სალომე ზურაბიშვილის მიერ ატეხილ სამარცხვინო პიარ-კამპანიასთან დაკავშირებით, აშშ-ის პრეზიდენტის დონალდ ტრამპის სამადლობელ გზავნილზე.

ჩემთვის უცნობია, წაიკითხული აქვთ თუ არა მათ დონალდ ტრამპის წიგნი „გარიგების ხელოვნება“ (The Art of the Deal), რომელიც მან დაწერა არა ახლა და არა მაშინ, როდესაც პირველად გახდა აშშ-ის პრეზიდენტი, არამედ 1987 წელს. ამას განსაკუთრებულად აღვნიშნავ, რადგან საქართველოში არსებობს მანკიერი პრაქტიკა - გამოსცენ წიგნები და დაიცვან „სადოქტორო დისერტაციები“ მაღალი თანამდებობების დაკავების შემდეგ... ასე რომ, „ქართულ“ ოპოზიციას რომ შეეწუხებინა თავი და წაეკითხა ჟურნალისტ ტონი შვარცის რედაქტორობით გამოცემული ეს წიგნი, რომელიც აერთიანებს მემუარებსა და ბიზნეს-რჩევებს, მას ეცოდინებოდა, რომ ტრამპი გამორჩეული პიროვნებაა, რომელიც არასოდეს მისცემს უფლებას ვინმეს, მისი სახელით გააკეთოს პროტოკოლური განცხადებები განცხადებებისთვის, როგორც უწერდნენ სიტყვებს კომპარტიის ხანდაზმულ გენსეკებს, ან როგორც უწერენ დისერტაციებს ზოგიერთ ქართველს, რომლებიც საკუთარ თავს გიჟურ რეკლამას უკეთებენ, რათა ბიძინა ივანიშვილის თვალში მოხვდნენ და „ბონუსები“ მიიღონ. იმიტომ, რომ აკეთოს ისე, როგორც ტრამპმა, ისაუბროს ისე, როგორც ტრამპმა, იფიქროს ტრამპის მაგივრად — არავის გამოუვა. ტრამპი ერთადერთი და განუმეორებელი CEO-პოლიტიკოსია (იმედი მაქვს, „ქართულ ოპოზიციაში“ იციან, რომ CEO მომდინარეობს ინგლისური "Chief Executive Officer"-იდან). ეს არის სახელმწიფო ლიდერი, რომელიც ქვეყნის მართვას უდგება არა როგორც პოლიტიკურ ინსტიტუტს, არამედ როგორც გიგანტურ ბიზნეს-კორპორაციას.

ტრამპი, შეიძლება ითქვას, აშშ-ის პირველი CEO-პრეზიდენტია, მე ვფიქრობ კიდეც დავწერო პუბლიკაცია სათაურით „გარიგების ხელოვნება: CEO-პოლიტიკოსები როგორც ხელისუფლების არქიტექტორები“, სადაც, კერძოდ, გავავლებ პარალელებს ტრამპსა და ბიძინა ივანიშვილს შორის, რომლებსაც ბევრი რამ აქვთ საერთო (ორივე ტრადიციული ზოგადსაკაცობრიო ღირებულებების ერთგულია, ორივე პრაგმატულია, ორივე ბიზნესმენია, ორივე მილიარდერია, ორივე თავისი ქვეყნის უანგარო პატრიოტია). ასე რომ, თუ დონალდ ტრამპმა დაწერა, რომ სწყურია საქართველოსთან, ანუ — მის მთავრობასთან მეგობრობა, რომ იგი მადლიერია პრემიერ კობახიძისა მილოცვისთვის და თბილისში აშშ-ის საელჩოში ვიზიტისთვის, ეს ნიშნავს, რომ ასეც არის და ეს არ არის ცარიელი პროტოკოლური განცხადება!

გასაოცარია, რომ ბოღმა, საკუთარი სამშობლოს გამო სიხარულის ნაცვლად, თვალებს უბრმავებს „ქართველ“ რადიკალებს - უცხოელ აგენტებს. კიდევ უფრო გასაოცარია, რომ ქალბატონმა ზურაბიშვილმა, რომელმაც პატივსაცემ ასაკს მიაღწია და ყოველთვის პოლიტიკითა და სახელმწიფო სტრუქტურებში საქმიანობით ირჩენდა თავს (საგარეო საქმეთა მინისტრიც კი იყო!), მაინც ვერ შეძლო „ორიგინალის“ „ყალბისგან“ გარჩევა და ინფორმაციის მიღება იმ თვალსაჩინო მოღვაწის შესახებ, რომელიც უკვე მეორედ გახდა აშშ-ის პრეზიდენტი, მიუხედავად მთელი „Deep state“-ის მანქანის მხრიდან დევნისა და შევიწროებისა. ასეთი „პოლიტიკოსების“, „ჟურნალისტების“, „ექსპერტების“ ადგილი ისტორიის სანაგვეზეა, ეს არის გადამუშავებული მასალა, „გადამუშავებული ბირთვული ნარჩენები“, რომლებიც გამოუსადეგარია - არც ატომური რეაქტორისთვის, არც ბომბისთვის უძლურნი არიან, მაგრამ ძალიან შხამიანები და აქტიურები, ამიტომაც ექვემდებარებიან „უტილიზაციას“. „უტილიზაციაში“ ვგულისხმობ ქართული პოლიტიკიდან იზოლაციას უზენაესი სასამართლოს გადაწყვეტილების საფუძველზე, რომელიც საბოლოოდ გამოიტანს გადაწყვეტილებას სარჩელზე (წულუკიანის კომისიის დასკვნის 500-ზე მეტი გვერდი, სხვა მასალებს რომ თავი დავანებოთ, ბიბლიოთეკისთვის არ დაწერილა).

14 წელი დასჭირდა დონალდ ტრამპს, რომ დაევიწყებინა სააკაშვილის კავშირი საქართველოსთან...

2026 წლის 20 ივლისი
საქართველო, თბილისი